Een tarief bepalen dat standhoudt
Een uurtarief afleiden van een loondienstsalaris leidt vrijwel altijd tot een te laag bedrag.
De meest gemaakte fout bij het bepalen van een tarief is uitgaan van wat iemand in loondienst verdiende. Dat bedrag houdt geen rekening met wat er als zelfstandige zelf betaald moet worden.
Wat er bovenop moet
- Vakantiedagen en feestdagen die niet worden doorbetaald.
- Ziekte en arbeidsongeschiktheid, of de premie daarvoor.
- Pensioenopbouw die zelf geregeld wordt.
- Verzekeringen, administratie, gereedschap en scholing.
- Niet-declarabele tijd voor acquisitie, offertes en administratie.
Declarabele uren zijn beperkt
Van een werkweek gaat een aanzienlijk deel op aan zaken die niet gefactureerd worden. Rekenen met veertig declarabele uren per week gedurende vijftig weken geeft een beeld dat in de praktijk zelden gehaald wordt; twintig tot vijfentwintig declarabele uren is realistischer.
Uurtarief of vaste prijs
Een uurtarief beloont langzamer werken en straft ervaring af. Een vaste prijs per opdracht koppelt de vergoeding aan het resultaat, wat bij toenemende ervaring gunstiger uitpakt, mits de opdracht scherp is afgebakend.
Verhogen
Tarieven die jarenlang gelijk blijven, dalen in reële termen. Een jaarlijkse aanpassing die vooraf is aangekondigd, roept minder discussie op dan een sprong na vijf jaar.
Dit artikel geeft algemene informatie en is geen fiscaal, juridisch of financieel advies. Regels en bedragen wijzigen jaarlijks. Voor een concrete situatie zijn een boekhouder, accountant of adviseur de aangewezen partij.
